Innerviewer

Zondag 21 juni is het Vaderdag. Mijn kado kwam echter vroeg dit jaar, gisteravond laat. Het bracht mij tot tranen! Dit is zo'n kado dat alle ouders en hun kinderen verdienen. Misschien vindt jij dit ook, na het lezen van deze blog.

Mijn dochter Malaika wilde dat ik hierover schreef, over onze eerste keer samen huilen...

Na de rtl4 film "The Words" gaat de televisie en het licht uit. Ik wil het allemaal even niet meer horen, ik wil nu even niemand zien. Weet niet waarom, maar voel een overweldigende drang naar stilte. Er is een storm opkomst. Verborgen emoties in mij bouwen zich op. De twee jongsten liggen al geruime tijd op bed, vredig en diep in slaap. Mijn lieve Katinka is er niet. Uit, met haar oudste zoon, naar een voorstelling. Onze dochter is naar het schoolfeest waar ze zolang naar uitkeek.

Daar lig ik dan. Alleen. Op de bank. Starend in het donker naar het witte plafond. Een diepe zucht ontgrendeld de deur naar mijn gedachten. Ik voel mijn emoties stromen, de gevoelens van een ver verleden opkomen. Weet niet wat me overkomt. Het is alsof iets of iemand in mij ontwaakt. Ik ga open. En dat voelt zo... alleen, en super kwetsbaar. Waar ben ik, waar sta ik?, lijkt een stem in mij te zeggen. Hoe ben ik hier verzeild geraakt? Een akelig gevoel van ontevreden grijpt me bij de keel. Ik stik zowat in de gedachte van het niet zijn waar ik zou kunnen zijn. Dit is hét niet! Ik had de wereld allang kunnen veroveren. F*cking waarom lig ik hier op de bank???

Een walm van verdriet trekt als een ijskoude deken over me heen. Ik wil me verstoppen voor dit akelig gevoel, maar kan geen kant op. Wanneer ik mijn ogen dichtknijp en het in gedachten op een rennen zet vlucht ik hierdoor alleen maar dieper in de krochten van mijn eenzaamheid. Het voelt alsof ik elk moment kan neerstorten. In de ravijn van alle leegte. Jeetje wat gebeurt er met me? Wat is dit? Helemaal de weg kwijt. Voor is achter, achter is voor. Ik voel me zooo, verdraaid verdwaald. ZO alleen! Het enige gezelschap komt van een gedachte die in dat moment de plotselinge herinnering van mijn jeugd oprakelt. Het verplicht mij de vraag te stellen, Wanneer heb ik mij eerder zo alleen en hulpeloos gevoeld?

Sneller dan het licht is daar onmiddellijk het antwoord, ik schrik me wezenloos: MIJN VADER! Mijn vader komt in beeld. Onmiddellijk rollen de eerste tranen langs mijn wangen. Ik begin te huilen bij de gedachte van mijn vader. Wat hield ik van mijn vader en wat maakte ik overuren om mijn liefde aan hem te bewijzen. Het werd zelf een missie mijn vader te verdedigen en beschermen tegen de hele wereld. Zoveel hield ik van hem. Bekeren zou ik, iedereen die hem niet begreep, iedereen die in hem alleen maar een slechte man zag voor zijn vrouwen en zijn kinderen. Ik was piepklein, maar moest en zou hem beschermen!

Wauw. Jeetje. Ik besef nu dat ik hoopte op een ruildienst. Op een wonder. Als ik nou maar hard genoeg mijn best doe om te bewijzen dat ik zijn liefde waard ben, dan zou hij in ruil daarvoor misschien de moeite nemen zijn bloedeigen zoon wel de aandacht te schenken waar elk kind naar smacht. Ik wilde zo graag dat hij een vader voor mij zou zijn. Er gewoon voor je kind zijn. MAAR MIJN VADER WAS ER NIET VOOR MIJ! Hij was er niet op de momenten dat ik hem nodig had. Terwijl juist HIJ de enige was die mij begreep. HIJ wist wie ik was! WAT EEN KLOOTZAK! Hij heeft me in de steek gelaten en ik heb hem dit eerder nooit kunnen zeggen. Niet voor noch na zijn dood! Dat hij een KLOOTZAK is waar ik ontzettend van houd en dat hij mij in de steek heeft gelaten, om het allemaal maar alleen te doen. Ik kan het niet alleen. Ik ben maar een kind verdomme!....................


Owww wat voelt dit goed. Diepe zuchten. Vette klodders snot wegvegen en weer kunnen ademen. Opluchting. Ik hou dit al jaren vast. Wat een ontdekking. Ik wilde alleen maar een liefdevolle expressie zijn, maar vergat mijn verdriet te uiten!!!

11267663_840392715998402_1191617856_nIk wrijf mijn ogen droog terwijl ik de sleutel in het slot hoor draaien. Ze zijn thuis. Katinka, Jonell en Malaika. J springt al gauw in bed. Moe. Katinka en Malaika blijven wat langer hangen in de badkamer voor tandenpoetsen en een praatje. Ik besluit dat het ook maar tijd is om te gaan slapen dus voeg me bij het gezelschap en pak een tandenborstel.

Pap, je ogen zijn rood. Ben je moe? vraagt Malaika onmiddellijk. Nee schat ik ben niet moe, ik ben verdrietig. Ik vertel haar de oorzaak van mijn rode ogen, dat ik net heel lang heb gehuild. Het valt even stil in de al stille badkamer. Mijn dochter kijkt me een beetje vertwijfeld aan. Heb je je vader ooit zien huilen?, vraag ik haar. Nee papa, zegt mijn twaalfjarige. Ik vertel haar dat ik soms best jaloers op haar ben en haar drie broers, dat zij wel een papa hebben die er voor hun is, die voor hun in de bres springt, die hun talenten helpt ontwikkelen, die er gewoon is! En dat ik mij besef hoezeer ik dit zelf heb gemist! Ik barst wederom in tranen als ik mijn dochter dit in aanwezigheid van haar moeder vertel. Mijn dochter aarzelt geen moment, grijpt mij stevig vast en troost mij met haar tranen. Ze zegt dat ze het begrijpt. Dat ze blij is met mij. Mijn dochter geeft me zoveel liefde en Katinka die dit alles waarneemt en ook in de knuffel duikt eveneens. Op dat moment ga ik op in liefde.

Wat ben ik dankbaar. Voor mijn papa, mijn mama, mijn vrouw, mijn kinderen, mijn leven... de wonderschone levenslessen, de kracht om mezelf te laten zien en de groei in liefde, samen met dierbaren. Dit is mooi. Ik kan weer verder. Mijn dochter eindigt met de opmerking, misschien moet je het opschrijven pap en delen. Dit heb ik gedaan, wederom door een rivier van tranen, van me afgeschreven.

Als jij dit leest hoop ik dat mijn verhaal iets betekent, dat er iets opengaat, voor jou en je gezin, en dat je er wat aan hebt.

Fijne Vaderdag,

Irwin

ONE COMMENT ON THIS POST To “Huilen met je dochter”

  • Danny

    15 april 2016 at 22:11

    Wat mooi Irwin. Ik zit even naast je. In stilte.

Leave a Reply