Innerviewer

Een van de grote, mysterieuze en ongrijpbare ziektes die er is: Depressie. Het meest besproken door omstanders, het minst door de mensen die er doorheen gaan. De ziekte van eenzaamheid wordt het ook wel genoemd. Binnenkort krijgt het onze aandacht tijdens The Innerviewer Show. Maar omdat ik een verhaal binnenkreeg van een van mijn teamleden dat mij raakt wil ik er nu al iets over kwijt. Het verhaal gaat over haar nichtje dat sinds haar 11e depressief is en angstaanvallen heeft. Ze heeft al een aantal keren zelfmoord proberen te plegen, maar haar ouders vinden dat zij zich aanstelt!

Hier kan ik zo boos om worden! Mensen die depressie niet serieus nemen, het ontkennen, het niet willen accepteren en zo hun kinderen afstoten met alle gevolgen van dien. Het raakt mij omdat ik depressie van heel dichtbij heb meegemaakt. De laatste jaren van mijn moeders leven heb ik voor het eerst van dichtbij meegemaakt wat deze ziekte allemaal kapot maakt. Alsof de ziel het lichaam verlaat. Geen energie, geen motivatie, geen drang, geen puf, geen passie. Hier en daar een opleving, maar doorgaans een totaal gebrek aan zingeving. Ik miste mijn moeder, terwijl ze vlak voor me stond. Heel moeilijk om te zien. Je wilt helpen maar voelt je machteloos. En in dat gevoel van machteloosheid is het makkelijk om uit ogen te verliezen wat nodig is.

Ik merkte al heel gauw dat ik vastliep in mijn oordelen over de ziekte. Ik wilde het niet accepteren. Omdat ik mijn moeder altijd heb gekend als de sterkste vrouw in mijn leven. Haar passiviteit was mij geheel vreemd, wat voor kortsluiting zorgde in mijn hoofd. Maar omdat mijn moeder mij altijd heeft geleerd zo bewust mogelijk te leven had ik het vrij snel door, dat ik vanuit een oordeel handelde. Zij leerde mij ook nooit te lang stil te staan bij een probleem. Beweeg mee, pas je aan. En het belangrijkste, laat wat je ervan vindt los en doe wat nodig is, waar de situatie om vraagt, geef wat een mens aan de basis verdient. Liefde, aandacht en acceptatie. En dat deed ik. Ik heb mijn moeder de aandacht gegeven die ze nodig had, die ze verdiende. Ook op momenten dat ik als zoon mijn moeder niet herkende. Hoe moeilijk het ook was, ik dwong mezelf  haar te zien en behandelen als mens. Ze stierf in mijn armen, zich geliefd voelend, veilig en gezien. Dit gaf mij vrede en rust!

Neem depressie daarom altijd serieus, neem je medemens, onze ouders, onze kinderen, serieus. Bagatelliseer het alsjeblieft niet. Geef het de aandacht die het verdient. Je kunt de kwaliteit van het leven helpen beteren, misschien zelfs een leven redden! Mensen die leiden aan een depressie zijn niet snel geneigd hierover te praten. Het vraagt om een krachtig luisteren om gehoor te geven aan hun verscholen behoefte om zichzelf te laten zien. Want vergis je niet. Hoe ze dan ook bij jou mogen overkomen, ook zij willen het en verdienen het om zich gezien en gehoord te voelen. Dit is hun recht en onze plicht!

Heb je ooit te maken gehad met een depressie of ken je iemand die dit heeft meegemaakt? Wil je hier een keer 1op1 met iemand over praten, oordeelloos gezien worden voor wie je bent, met onvoorwaardelijke aandacht voor jouw verhaal? Neem contact op met Irwin voor een innerview.

Volg The Innerviewer om meer over dit soort diepgaande onderwerpen te lezen of bezoek onze maandelijkse show in Capsloc Capelle aan den IJssel waarin deze besproken worden. Op 20 oktober de eerste editie met als thema: onze angsten. Voor meer info en tickets klik hier

Leave a Reply