Innerviewer

Er is geen grotere pijn dan het gevoel afgewezen te worden!

Ik ben in mijn leven meerdere keren afgewezen. Afgewezen omdat ik niet goed genoeg geacht werd, vanwege mijn afkomst of huidskleur. Afgewezen worden vanwege het gebrek aan een opleiding of ervaring. Maar niets en dan ook niets is zo erg als afgewezen worden door je bloedeigen moeder! Die na een traumatische gebeurtenis rond mijn geboorte niet geloofde dat ik haar kind was!
 
Bevalling via keizersnede. Gehaald door de enige beschikbare arts, die de insnijding aangeschoten (!) verrichtte. Mijn moeder kreeg vervolgens haar kind - die to make matters worse spierwit ter wereld kwam - pas weken later tegen haar warme borst aangedrukt. Mijn moeder was ervan overtuigd dat het ziekenhuis, waar ze overigens zelf werkzaam was en door een moeilijke periode ging, een fout had gemaakt! Ze schreeuwde het uit: dit is niet mijn kind!
 
Het hele gebeuren had mijn moeder diep geraakt. Zo vertelde ze later dat ze mij wilde beschermen, door de beschonken arts ervan te weerhouden de anesthesie te vroeg in te dienen. Was de ruggenprik er te vroeg ingegaan was het spul de baarmoeder en daarmee mijn lichaam binnengedrongen en dat wilde ze koste wat kost voorkomen. Mijn moeder heeft mijn leven gered! Maar raakte zelf diep getraumatiseerd. Ik krijg er weer tranen van in mijn ogen. Zij is mijn held!
 
Het duurde gelukkig niet lang totdat mijn moeder mij acceptereerde. Echter was de onzichtbaar verstoorde hechting al ingetreden. Ik had hier niet om gevraagd, mijn moeder ook niet, het overkwam ons allebei. Ik weet dus precies hoe afgewezen worden voelt!

 
Je voelt je diep van binnen afgestoten, alsof je er niet bij hoort, je het niet waard bent, iemands aandacht. Hechtingstoornissen voor de rest van mijn leven lagen dus op de loer. Maar wat mij heeft gered en waar ik mij als Innerviewer later voor ben gaan inzetten is het gesprek! Ja, praten! Al op jonge leeftijd stelde ik vragen. Ik ging op zoek naar de bron van mijn onthecht gevoel. Het niet weten zat me niet lekker, het werd een motivatie. Ik was nieuwsgierig en durfde wel. Ik sprak erover met mijn moeder. Stelde haar (confronterende) vragen. Ik durfde omdat ik het belangrijk vond en omdat ik geleerd had niet te oordelen totdat ik het hele verhaal heb gehoord. Geleerd van mijn moeder!
 
Ik kan jou nu dit verhaal vertellen, omdat ik er naar vroeg! Ik schuwde het gesprek niet. Zo kon ik helen en mijn moeder met mij. We groeiden dichter naar elkaar toe en wezen elkaar steeds minder af. Ik leerde mijn moeder beter kennen, waar ik vandaan kom en daarmee mezelf. Ik leerde dat het gevoel dat ik ervoer niet echt was maar aangeleerd. Ontstaan door aannames en onbegrip. Je leert jezelf een waarheid aan en zo wordt het je realiteit.
 
Nu help ik mensen die zich in een tot realiteit geworden illusie verkeren verder kijken, naar binnen. Van binnen naar buiten. Het gesprek aangaan en de cruciale vragen stellen, niet meer afwachtend, geen slachtoffer zijn, maar in actie! Erover praten helpt! Het lucht op, overzicht en vooral inzicht stuurt aan op helen en je ervaart weer ruimte voor groei. Je leert dan de allerbelangrijkste les die iemand met de ervaring afwijzing kan leren: IK ZAL MEZELF NOOIT MEER AFWIJZEN!
 
#changecomesfromwithin #naarbinnenkijken #vanbinnennaarbuiten #INNERviewer #TheShow #ComingSoon #tweeduizendachtien

Leave a Reply