Innerviewer

Op deze veelzeggende foto genomen op 23 oktober 2017 zie je een ontroerde Innerviewer. Ik stond in de zaal waarvan ik overtuigd was dat daar mijn langgekoesterde droom in vervulling zou gaan! Voor het eerst vertel ik wat ik daar ECHT voelde!

DE droom Innerviewer "The Show" bij het Rotterdamse Hofpleintheater. Mijn geesteskind, mijn roeping, mijn thuis. Dit is het event waarbij ik mensen mag helpen door hun te verwelkomen bij zichzelf. Hier zou het gebeuren. Jezelf zijn, jezelf laten zien, door in kwetsbaarheid en kracht te delen, ons verhaal te doen. Een event waar ik al heel lang naartoe werk en leef, waar al mijn kwaliteiten samen komen, waar ik mezelf kan zijn. September 2018 is de geplande start!

Ik had mijn droomlocatie gevonden, het Hofpleintheater. Weet je nog? Hier sprak ik enthousiast en openhartig over. Maar wat ik er niet bij vertelde en deze foto zonder de juiste context niet onthult is de anticlimax die zich al geruime tijd op de achtergrond afspeelt.

Ik voel dat het tijd is om mij ook hierover te uiten. Het doet pijn. Ik vind het moeilijk. Schaam me zelf. Maar ik moet het verwerken. Ook dit is realiteit, ook dit is leerproces en het waard gedeeld te worden... Ik schrijf van me af en als je geïnteresseerd bent in hoe dat voelt? Lees met me mee...

Compagnons Yessica en Orlando hebben het van dichtbij meegemaakt alsook mijn gezin. Zij waren mijn steun en toeverlaat. Bedankt kanjers! Jullie waren getuige van een van mijn grootste worstelingen tot nu toe.

Het begon allemaal begin 2016, tijdens de nieuwjaarsreceptie van een opdrachtgever waar ik de gastheer/presentator was. En waar ik voor het eerst het Hofpleintheater podium beklom. Liefde op het eerste gezicht! De feel van het klassieke gebouw, de jeugdige energie en kleurrijke setting. Heel warm. Mijn presentatiehart was thuis. Ik wist het zeker, sprak het uit: Ooit zal ik hier mijn eigen show presenteren!

Zoals de meesten mij kennen, als ik een doel voor ogen krijg, waar ik in geloof, bijt ik vast en committeer. Dus nam ik meteen contact op met de evenementencoordinator, Rick. Op de website wordt hij als de go-to-guy aangegeven. Hij was ook mijn contactpersoon tijdens het event waar ik de presentatie verzorgde. Fijn contact. Een prettige samenwerking. Dus de meest logische connectie.

Medio januari verstuur ik hem het eerste mailtje met mijn ideeën voor de droom-talkshow en een verzoek om hierover af te spreken. Er gaan enkele weken voorbij, geen reactie! Op 28 januari 2016 besluit ik een meer persoonlijke benadering en stuur Rick een WhatsAppje met de vraag als mijn mail is doorgekomen? 29 januari eindelijk reactie! "Hi Irwin, Excuses voor de vertraging, ik had een evenement. Ik heb je mail gelezen en laten we binnenkort een koffie doen, praten kan altijd 🙂 Ik probeer morgen te reageren op je mail"

Eindelijk de opening waar ik naar zocht, om af te spreken, praten over mijn hart initiatief. Als ik maar 1op1 de boodschap kan overbrengen dan zit het goed, dan komt er beweging. Ik wilde dan ook niets aan het toeval overlaten of afwachtend zijn, dus stelde ik in het opvolgappje ook meteen een aantal concrete data voor om af te spreken.

Maar weer geen reactie! Niet op de mail, niet op mijn WhatsApp bericht!

Inmiddels is het maart!! Ik heb meerdere keren geprobeerd te bellen. Geen contact! Een beetje gepikeerd, maar nog vol geloof en vriendelijk stuur ik het Rick een reminder met info over de show en mijn bedoeling. Ik wil graag laten zien dat het mij menens is, dat ik enorm gedreven en vastberaden ben. Ik houd mezelf voor dat ze het enorm druk hebben en dergelijke verzoeken nou eenmaal met vertraging in behandeling worden genomen. Kan toch!?

31 maart, Rick reageert via WhatsApp: "Ha Irwin! Het spijt me oprecht dat ik zo lang niks heb laten weten. Zullen we volgende week een kop koffie doen? Stuur jij een aantal data met tijden?"

Zie je wel! Het spijt hem, oprecht! Zit wel goed joh. Nu gaat het gebeuren. Komt goed. Voel me een beetje lullig, maar blijf geloven in een goede afloop en doe weer een concreet voorstel:

Hoi Rick,

Maandag 4 april vanaf 16u
Woensdag 6 tussen 13-18u
Donderdag 7 tussen 10-16u

?........

Weer GEEN REACTIE!!! NIETS!!! NUL!!!!

Wat een KLAP! Ik ben er overmand door twijfel en onzekerheid een paar maanden goed ziek van. Waar heb ik dit aan verdient? Waarom word ik genegeerd en vergeten? Is mijn idee om mensen te helpen niet goed of belangrijk genoeg? Ben IK niet goed genoeg? Of is dit misschien toch niet DE locatie???? Had ik het allemaal verkeerd gevoeld??

Maar ik weiger dat laatste te geloven. Wanneer ik naar deze foto kijk voelt de locatie nogsteeds goed. Ik mag niet opgeven. Het komt niet eens in me op om andere locaties te bezoeken. Dit is het gewoon!

Ik overtuig mezelf ervan dat ik het waarschijnlijk allemaal te persoonlijk en vrijblijvend heb benaderd. Dat is het! Ik herinner me plots Rick's reactie "... praten kan altijd" met smiley face. Dat was wellicht het teken dat bij hem het idee is ontstaan dat ik om een gunst vroeg en niet een zakelijke propositie, bedenk ik me.

Ook mijn omgeving snapt het systematisch uitblijven van reactie en informatie niet en adviseert een meer zakelijke aanpak! Dus stop ik met Rick rechtreeks benaderen maar wel weer een poging te wagen. Op 25 september 2017 dien ik via de website een officiële aanvraag in voor huur grote zaal en foyer. Aanvraag voor een offerte. Dat kan niet misgaan...??

... en toch!! Weer Geen Reactie!

Op 9 oktober 2017 besluit ik het hogerop te zoeken. Via LinkedIn vind ik de directeur van het theater Caroline en bericht haar. Onmiddellijk reactie: "Ha Irwin,
Heb het bericht door gestuurd aan Rick, hij neemt (beloofd ☺) contact met je op!
Groet Caroline"

De zoveelste belofte!

Op 16 oktober heb ik nog niets vernomen! Zit er inmiddels ook vanwege voorbereidingen en krappe deadlines echt om te springen en laat dit de directeur in een tweede bericht aan haar weten. Ik merk dat mijn geduld opraakt en mijn geloof in het Hofpleintheater op het punt staat mij in de steek te laten. Alleen wilskracht en vastberadenheid houden me nog in de race. Maar wat levert het op? We komen helemaal nergens zo!

Op dezelfde dag en wellicht onder druk van de directeur komt via mail dan eindelijk reactie van Rick. "... we zijn ermee bezig. Het is momenteel druk met evenementen en daardoor is mijn antwoord vrij laat, excuses hiervoor. Aangezien je maandelijks terug wil komen is dit iets meer dan alleen een offerte uitbrengen en daarom ben ik hierin in overleg... We zullen je binnenkort berichten en uitnodigen voor een gesprek."

Vanaf de eerste contactmomenten maakte ik duidelijk dat het een maandelijks terugkerend event betreft. Heb ik eindelijk contact, blijkt dat daar nu pas naar gekeken zal worden. Zucht...
Maar weet je, tot tien tellen en verder... Uiteraard vraag ik meteen naar data voorstel, in een zoveelste poging de procedure zakelijk te houden en concreet te krijgen.

Drie dagen later ontvang ik bericht, nu van Patrick, hoofd theater en publiek: "Graag maak ik nav je mail een afspraak met je... Schikt het je maandagmiddag 23 november 2017?"

Ik controleer bij Patrick nog even als het niet 23 oktober moet zijn, omdat 23 november valt niet op een maandag?! Inderdaad, foutje. 23 oktober staat! En dan... Na één jaar en tien maanden is daar eindelijk het face to face gesprek met het Hofpleintheater over mijn droom-plannen. NA ÉÉN JAAR EN TIEN MAANDEN!!!

Orlando en Yessica zijn mee. We hebben ons goed voorbereid, bespreken alle ins en outs en krijgen een uitgebreide rondleiding. De opvallende afwezige is Rick. Hij kon niet aanwezig zijn, krijgen we te horen. Maar Patrick en een collega die wordt ingewerkt zijn enthousiast, net als mijn team en afgesproken wordt om een en ander concreet te maken middels een offerte die wij binnen 48 uur kunnen verwachten, zo wordt beloofd!

Deze foto is gemaakt tijdens die desbetreffende rondleiding. Ik was emotioneel en trots op mezelf. Dat ik had volgehouden en niet was gezwicht voor ongeloof en ongeduld. Mijn droom leeft nog dacht ik toen, want de locatie die erbij hoort wordt werkelijkheid. Maar na 48 uur sloeg de realiteit weer in als een bom. Nota bene op mijn jaardag op 1 november mail ik het Hofpleintheater: Patrick, Rick, ik heb nog geen offerte ontvangen!!!!!!??????

Acht dagen later op 9 november reactie. De mail begint met excuses (ik raak de tel kwijt) van Rick voor het feit dat er onderling overlegd moest worden en het daarom wat langer duurde. Vervolgens in dezelfde mail ontvang ik enkel prijsopgave in de tekst en nog wat additionele informatie. Geen offerte!
"We hopen je hiermee een goed eerste beeld te gegeven" eindigt de tekst.

Er mist zoveel informatie! En er wordt een staffelkorting aangeboden "als ik meerdere malen ga huren" maar niet meteen verwerkt in de prijs. OMG!!!!! Hoe vaak moet ik nog zeggen dat dit een maandelijks terugkerend event wordt!!!?? De mail met prijsopgave roept meer vragen op dan het antwoorden geeft. Maar tenminste is er nu contact.

Mijn geforceerde positieve houding en goedgelovigheid slaat inmiddels volledig door naar naïviteit. Ik heb namelijk er nog steeds een goed gevoel bij. Waar dat op gebaseerd is, een raadsel! Want inmiddels dringt het langzaam maar zeker tot me door dat sommige dieren beter behandeld worden! Wat doet dit pijn zeg. Wat voel ik me minderwaardig, onbelangrijk, niet relevant. Ik doe er gewoon niet toe. Zo simpel is het.

Alle gevoel bij dit tergend trage proces is inmiddels weg. Ik laat me nu vooral nog adviseren door mijn team hoe dit zo zakelijk mogelijk voort te zetten. Nadat wij op 13 november de mail beantwoorden met een verzoek om 'tweede beeld' in aanloop naar de officiële offerte komt er op 29 november reactie: "Er zal binnenkort naar gekeken worden"

2017 is inmiddels niet meer! Op 24 januari 2018 sturen wij bericht, de beste wensen en dat wij nog wachtende zijn??? We besluiten zelf een voorstel te doen waarmee we met de tot nu toe beschikbaar gestelde informatie grotendeels akkoord gaan, alsmaar offerte opgesteld, voorwaarden opgetekend en data geprikt worden.

Een dag later ontvang ik mail en wordt medegedeeld dat Patrick per 1 maart gaat stoppen en "... je zult het dus weer met mij moeten doen ;)" aldus Rick. Alle voorgestelde data op 1 na zijn niet beschikbaar! Hij laat mij ook even weten eerst drie weken op vakantie te gaan en hierna een 'echte' offerte te sturen.

Dit is de absolute druppel! Dit duurt nu al twee F*CKING jaar! Ik voel dat ik leeg ben. Op! Ik heb niets meer over om verder te gaan in dit proces. Het heeft mij ontzettend veel energie gekost en weinig opgeleverd. Ik durfde hierover eerst niet naar buiten te communiceren omdat ik onzeker was en bang, dat ik gefaald had. Ik ben een gelover in wat ik zie in mijn dromen. Een uitvoerder! Een volhouder. Een waarmaker. Hoe behoud ik mijn geloofwaardigheid, hoe moet ik mensen uitleggen dat mijn droom mogelijk niet blijkt te kloppen!?

Maar dit!!!??? Ik laat dit los. Met pijn in mijn hart laat ik het Hofpleintheater los. Ik verdien dit niet! Ik verdien het niet zo behandeld te worden. Mijn team verdient dit niet. Mijn missie, onze missie, de droom, is veel te belangrijker om afhankelijk te zijn van een locatie en de mensen die er werken die de waarde niet kunnen of willen zien.

Ik heb inmiddels veel geleerd. Maar mijn grootste les, IK MOET MEZELF SERIEUZER NEMEN! Ik heb in alle communicatie met het Hofpleintheater nooit mijn ware gevoelens durven communiceren besef ik me. Ik was te bang om iets kwijt te raken wat mij dierbaar is. Ik was te bang om het proces te schaden. Maar uiteindelijk werd ik gekwetst, omdat ik niet eerlijk was naar mezelf en het veel te lang heb door laten gaan. MAAR NIET MEER! Ik heb het Hofpleintheater een laatste mail geschreven waarin ik de grens aangeef.

Het kan me niet meer schelen als ik nou wel of niet leuk of aardig gevonden wordt of welke meningen of verwensingen erop volgen. Dit kan niet! Dit mag niet! Zo behandel je iemand niet! En dat ik te lang ben blijven hangen bij iets dat niet werkt of bij de mensen die mij en mijn droom niet serieus nemen is mijn grote les. Want ik weet dat er wel andere plekken en mensen zijn die wat ik breng kunnen waarderen.

Een keiharde les, maar één die ik blijkbaar eerst moest leren om sterker te worden om verder te komen. Groei doet soms pijn. Maar ik voel me weer sterker. En loslaten werkt bevrijdend. Ik voel weer flow en heb weer zin in het verwezenlijken van de show, mijn droom.

IK GA DOOR - IK BLIJF GELOVEN !!!

No matter what! We zullen een locatie vinden en in september lanceren.

Als jij de moeite hebt genomen om mijn verhaal te lezen, als je hiervoor je hart hebt geopend, dan wil ik jou bedanken, voor je aandacht, steun en vertrouwen. Tot ziens bij de volgende Innerviewer activiteit.

#opreismetdeinnerviewer

ONE COMMENT ON THIS POST To “Je niet serieus genomen voelen doet vreselijk pijn”

  • Ellen Worm

    20 maart 2018 at 18:49

    Beste Irwin,

    Leuk (toevallig) je bericht!
    Herkenbaar! Ik heb ook geleerd om niet meer achter mensen aan te lopen. Ontmoetingen/contact moet van twee kanten komen.
    Daarbij is er ook ontzettend veel onverschilligheid in de wereld zoals bij deze twee personen. Er ontbreekt echt contact en hart voor de mensen. Er is geen Empathie tot hun beschikking.

    Ik hoor graag wanneer je droom werkelijkheid word, dan kom ik kijken!

    Blijf kiezen voor Liefde, Verbondenheid en Zachtheid Irwin!!

    Warme groet,

    Ellen Worm

Leave a Reply