Innerviewer

In de documentaire 'Attitude of Gratitude' staan we ook stil bij de rol van de vader. Wat automatisch veel herinneringen oproept, van mijn eigen vader en natuurlijk het feit dat ik nu zelf vader ben. Het deed mij wederom nadenken. Hoe belangrijk is die rol? Wat houdt het precies in om iemands papa te zijn, een role model, het voorbeeld, de provider? Wat zijn de verantwoordelijkheden van een vader, naar zijn kinderen, maar ook naar zichzelf als man, als persoon, mens? Wie bepaalt de voorwaarden, voor het zijn van een 'goede' vader? Wanneer ben je dat?
 
Mijn vader was de grote afwezige in mijn leven. Vooral fysiek. Heel raar. Toch voelde ik me altijd sterk verbonden met deze man die letterlijk slechts enkele malen mijn leven binnenliep. Wat hij mij naliet is één brief en de herinnering van een handjevol fysieke ontmoetingen. Toch als de vraag wordt gesteld ben je trots op je vader en trots op het feit dat hij jouw vader is, dan zeg ik volmondig Ja! Want deze enkele brief, de herinneringen en verhalen over mijn vader zijn verreweg overwegend positief. Hij was een levensgenieter, die zo'n beetje alles heeft gedaan wat je maar kan bedenken. Hij liet zich niets opleggen. Een vrije geest. Cannot be boxed. Wanneer hij iets zijn aandacht gaf was het met overgave, met liefde en heel zijn hart. Maar ja, en al die kinderen dan? Hij verwekte talloze kinderen bij meerdere vrouwen, maar was geenszins opvoeder in traditionele zin. Dat vind ik nog steeds een lastige. Ik probeer er vooral geen oordeel over te hebben. Maar er open over na te denken over en te reflecteren.
 
Ja, want wat is die verantwoordelijkheid precies, van een vader, om er onvoorwaardelijk voor zijn kinderen te zijn, maar ook (on)voorwaardelijk voor zijn eigen geluk te kiezen, persoonlijke behoeften en dromen, wat mogelijk conflicteert met de vaderrol of het zijn van een (fysiek aanwezige) opvoeder?
 
Benieuwd hoe jij hier tegenaan kijkt?
 
Kaarten voor de première bestel je hier

Leave a Reply